philiser’s Blog

Archive for the ‘günlük hayat’ Category

Karar: şimdiden başlayarak blogda bu başlık altına “yazı çiziler” de olacak evet, negsel bi karar değil mi, komik çiziyorum herbişiyi, ama korkmayın genelde kendimi çiziyorum esasen, biraz da yazdım ivit doğru… beğenin evet, beğenin noolcek ki, hem çok az çiziyom felan ya artık evet kesin beğenin, azıcık bari beğenin eheheh, bi de bana karpuz dediler evet, güsel bişi bu evet çok pek güsel…

gundelik-hayat-teorileri-1

Tapir

Posted on: Ocak 19, 2009

brazilian_tapir

Şimdi Umut Sarıkaya bir kaplan olsa hepimize yeterdi demiş, gösterdiğim linkte de bulabilirsiniz yazıyı. Belki de yeter evet, ama bence esasen bizim ihtiyacımıza kaplan gibi karizmatik, yakışıklı, güçlü, hızlı ve yırtıcı imajlarına sahip bir heyvan gerekmez, bence bize esasen bir tapir gerek, yani şimdi gerçekten şurda bir tapir olsaydı, bir animallerin friiki, friiklerin friiki, çok firiğğk bi o kadar da benim sevimli bulup güldüğüm eğlendiğim, belki de bu bizim halimizi bize açıklamaya yeterdi kimbilir, bizim karaktersizliğimizi, iğrenç giyiniş şekillerimizi, bazen de büyük ve işlevli ama gereksiz olduğumuzu, hazır yeyici olduğumuzu hatırlatmaya yeterdi bize…

tapir

Şöyle bi gün işte, tapirler gelse, her çeşidinden, asya tapiri, brezilya tapiri, normal tapir, ne biliyim, yanlarında karınca yiyinler felam olsa, böle belki de tarantulalar felam, böyle üstümüze üstümüze gelseler, aslında hepimizin friiğğk olduğunu söleyip, bu yaşadığımız dünyanın da bir friğkk şov olduğunu üstüne basa basa, her düşük IQ’lünün dahi anlayabileceği bir şekilde anlatsalar, belki anlarız, kimsenin kimseyi ezmemesi gerektiğiniz, hayatımızı kendi kendimizin başımıza yıkmamamız gerektiğini anlarız, aslında içten içe diip dawn da hepimizin aynı olduğunu…

SINGAPORE BRAZILIAN TAPIR

İşte böyle bir zamanda, daha iyi şeyler yapılabilir, bünyelerimiz daha az yaralanabilir, eski rahatsızlıklarımız ki bunlar belki hiç olmaz, yeniden ortaya çıkmayabilir, alacağımız damaj en aza indirgenebilir. Çok damajımız var ey okuyucu, bu yazıyı da yazıyorum kolaj yapıyorum her dilden çünkü çok zor, anlatabilecek başka yol bulamıyorum hissettiklerim için ki, aslında diğer bloga yazmalıyım bu yazıyı ama yine de buraya yazıyorum… Bir de son olarak gayet düzgün bir türkçeyle eklemek istiyorum ki; serbest çağrışım engellenemez, buna kimsenin gücü yetmez…

Sonradan gelen edit: şimdi bu tapirler 100 ila 300 kilo arasında değişen heyvanlarmış, en yakın akrabaları atlar ve gergedanlarmış, tapir ile karınca yiyenin akraba olmadığı açıkça belirtilmiş bu heyvan karınacdan haz etmiyor, sadece burun benzerliği yüzünden karıştırılıyorlarmış ve fakat tapir otobur bir memeli imiş ve günde 40 kg’ya yakın meyva ve ot yiyorlarmış, 13 ay süren hamilelikleri varmış her seferinde bir tapir doğurabiliyorlarmış, kısa tüylü olurlarmış, sırtında beyaz leke olan tapir hint tapiriymiş, baird tapiri, dağ tapiri, amerika tapiri diye üç türü daha varmış, dağ tapirlerinin tüyleri uzun ve yünlü olurmuş, enseleri kalın olduğu için, jaguar, kaplan gibi heyvanlara karşı korumalıymış hızlı koşabilirlermiş, sadece soylarını insanlar tüketebiliyormuş bu heyvanların derileri için avlıyorlarmış, ve soyları tehlikede evet…

Hayatı Tersine Çevirdik…

sideolife

Çok yakın zaman önce hayatımıza giren bu dizi pek çoğumuzun gözünden kaçmıştır eminim ama ben şöyle bir ilk bölümünden itibaren diziyi çok ilginç buldum… Uzun yıllar Gilmore Girls izleyerek hayatı çözmeye çalışan ben şimdi de eksiğimi bu dizi ile kapatmaya çalıştım. Dizi öncelikle kent yaşamında başarılı insanları anlatıyor, biz ise gözümüzü Jenny adlı sarışın, güzel, evlenmek üzere olan, mükemmel bir nişanlısı olan bir kadına çeviriyoruz evet. Jenny kardeşimizin hayatında her şey yolunda gidiyor gibi görünmektedir, Ian adındaki yakışıklı, başarılı ve de iyi bir insan olan nişanlısıyla evlilik planlarına başlamışlardır. Bir gün en yakın arkadaşı hayat dolu Vivy’nin kanser olduğunu öğrenene kadar hayatının son dönemlerinde hiç bir sorunu olmamamıştır denilebilir onun için. O anda arkadaşı için çok fazla üzülen Jenny için işler yolunda gitmemeye başlar, ilk kez öyle büyük bir paniğe kapılan Jenny nişanlısını hızlı arama ile arar, ama telefonda bir başka erkeğin sesi vardır, filmin sonuna kadar Cell Phone Man olarak adlandırılacak bu adam onun hayatında bazı değişikliklere yol açar… Vivy ile olan konuşmalarının birinde ise Vivy şöyle söyler; bu hayattan ne mi istiyorum; herşeyi Jenny, herşeyi, iyi bir yaşam, iyi bir iş, aşk, eğlence, dostlar, herşey… Bu andan itibaren Jenny evrenden tuhaf işaretler almaya başlar, o ana kadar çalıştığı dergide hep fotoğrafçılık yapan Jenny birden çektiği fotolarda insanlarla ilgili kimsenin göremediği şeyler görür ve de resimlerini çektiği insanların hikayelerini de yazmaya başlayarak bir anda ünlenir…

side_4

 Tam bu aşamada nişanlısı Ian’la da arası bozulan Jenny aslında Ian’ın doğru erkek olduğunu ama yanlış zamanda geldiğini düşünmektedir. Şimdi böyle anlatıldığında basit bir kent ve de aşk hikayesi gibi görünen bu dizi içinde derin ayrıntılar barındırmaktadır. Örneğin Vivy kanser tedavisi için başvurduğu doktorla kemoterapi esnasında karşılaşır ve doktorunun da kanser olduğunu farkeder, doktoru Vivy’e bir kez kanseri yendikten sonra neler başarabileceğini asla bilemezsin diyerek onu cesaretlendirir… Öte yandan Cell Phone Man ile konuşmaya devam eden Jenny bir anda bu adama aşık olmaya başladığını hisseder hikaye çok farklı bir yön kazanır. Jenny’nin patronu ise Vivy’e aşıktır, tüm kanser aşamalarında hep onun yanında olmaya çalışır, bu süreçte hayata dair o da çok şey öğrenecektir. Filmin sonuna doğru işler çığrından çıkar, Cell Phone Man Çin’e iş için gider ve de dönüşte Jenny ile buluşmak için sözleşir, ama bir türlü dönmek bilmez ve Jenny umutsuzluğa kapılır, tesadüfen karşılaştığı ve telefonunu Çin’de kaybettiği söyleyen adamın Cell Phone Man olduğunu düşünmesi üzerine harekete geçer ve de adam Jenny’i evet ben oyun diyerek kandırır. Aslı astarı ortaya çıktığında ise, Jenny zor anlar yaşar, o olmadığını bile bile kendini inandırdığını farkeden Jenny psikeatrist’e gider… Psikeatrist aslında Cell Phone Man diye birinin olmadığını onu Jenny’nin kafasında uydurduğunu söylemektedir. Bu noktada işte :Psikeatrinin hem ruh bilimi olduğunu hem de aynı zamanda olağanüstü şeyleri rasyonalize ederek hayatımızdaki sıradışı şeyleri yok etmeye çalıştığını görürüz. Gerçek CellPhone Man’imiz ise Jenny’i arayıp durmaktadır her yerde… Tüm bu arayış hikayeleri romantik olmaktan öte içimizdeki kuşkuların, neden hayatımızda aslında hep birşeyleri eksik hissettiğimizin cevaplarını vermektedir bizlere…

symbolic

Vivy ise Jenny’nin patronu Ricky ile aralarında dostluktan fazlası olduğunu farkeder, ama ikisi de birbirlerini çok seviyor olsalar dahi, bu yaşadıkları yoğun duygulardan ürkerler. Herşeyi ama hayata dair herşeyi isteyen Vivy, aslında istediği şeyleri elde etme adımını atmaktan bile aciz olduğunu çok geçmeden farkedecektir. Sürekli akan hayatında sabit bir ilişki oluşturmayı bilemeyen Ricky ise Vivy’den az da olsa daha çetin ceviz çıkmıştır. Neden her zaman gözümüzün önünde olan güzel şeyleri hemen gördükten sonra, onlardan kaçınmak gibi bir ruh haline bürünüveriyoruz, ya herşeyi berbat edersem diye düşünmeye başlıyor ve geriye doğru adımlar atıyoruz. Başımıza gelen olağanüstü şeyleri berbat etme korkusu, bizi onları hiç yaşamamaya itiyor, ne zaman bu hale geldik diye sormak istiyorum ben. Nasıl oldu da böylesine güvensiz olduk, güzel şeylerden kaçar olduk…

Aşk hakkında konuşacak değil, ben pek bilmem öyle şeyleri çözümlemeyi ama hayatımda her zaman, herşey tamam dediğim anlarda, hissettiğim büyük eksiklik rasyonel düşüncelerle açıklanamaz bence… Depresyon ya da diğer rahatsızlıklar tüm sorunlarımıza verilen ortak isimler olmamalı asla. Bu hayattan bizi mutlu edecek kadarını değil, alabildiğimiz herşeyi istemeyi bilmeliyiz bana kalırsa ve yine de birşeyler eksik gibi geliyorsa, şöyle bir silkinip baştan başlayalım diyebilmeliyiz. Jenny o ana kadar her şey yolundaymış gibi görünen mükemmel hayatında büyük boşluklar olduğunu anlıyor, evren onu uyandırıyor evet, peki bizi ne uyandıracak, biz neyi bekliyoruz, ne zaman aslında en azıyla yetindiğimizi farkedip, hayatımızın yönünü değiştirmeye daha kötüsünü bulabilme ihtimalimizi bile bile cesaret edebileceğiz. Ben Jenny kadar cesur muyum, uyanabilecek miyim uykumdan, dinlendirici olmaktan çok yorucu olan, tedirgin edici olan uykumdan kalkabilecek miyim, bulabilecek miyim, nerde ve ne eksik.. İşte bu ufacık dizi beni her zaman bildiğim ama iyice gözüme sokulmuş olan bu gerçeklerle yüzleşmeye itiyor… Dizinin akibetine gelince, evet dizide sonunda Jenny ve gizemli adam karşılaşıyor, Jenny’nin evlendiğini sanan adam düğüne itiraz ediyor ama aslında Jenny’nin eski nişanlısının bir başkasıyla evlendiğini ise sonradan anlıyor. Çok romantik gibi gelse de aslında benim dikkatimi çeken yer Cell Phone Man’in sonunda bulduğu kadının evlendiğini görüp sessizce oradan ayrılmaması, neden beni beklemedin, neden bu ihtimali hayatını kapadın diye bağırabilecek cesareti bulması… Daha uzun yıllar Gilmore Girls gibi, hayatımızın hep arkadaşlarımızla konuşarak çözümlemeye çalıştığımız basit problemleri üzerine kurulu bu dizinin de yayınlanacağını sandım, izlenme oranları da oldukça yüksekti, ama senaristler bölüm yazmak istemedikleri için dizi bitirildi.

sideo

Çok güzel diziler var evet, çok güzel filmler izliyoruz hiç şüphesiz, dehaların elinden çıkma başyapıtlara şahit oluyoruz evet. Ama bazen hayat o kadar basit ki, basit birşeyler izlemek istiyorum ben, kendim kadar sıradan insanlara bakmak istiyorum, kendim kadar basit insanları izlemek istiyorum, iyi vakit geçirmek, uyandırılabilme ihtimalim üzerinde durabilmek istiyorum ama ciddi bir şekilde… Bizim belki de rasyonel benzetmelerle, kullandığımız dilerin kelimeleriyle açıklanamayacak birşeylere ihtiyacımız var… Hayatı ters yüz edebilir miyiz, hayatımı ter yüz edebilir miyim, böyle bir cesaretim var mı, aslında benim dediğim hayatın sınırları nasıl belli oluyor, eksik olan yerler ne, boşlukları nasıl dolduracağız bilemiyorum… Ama bazen izlediğimi bir şey, ya da dinlediğim bir hikaye bana cesaret veriyor, hikaye anlatmayı bilen, kendimi iyi hissetmemi sağlayan insanlar var, etrafımdalar, bu dizi ekseninde hem dizinin senaristlerine hem de hayatımdaki insanlara şükür etmek isterim, bir gün hepimizin uyanabilceği gibi iyi bir gelecek istiyorum hepimiz için, ve dizinin devamı gelsin istiyorum son olarak…

yahoo’daki blogumu buraya taşımak istedim, ama wordpress’ten hesap alır almaz böyle bir şey yapmak içimden gelmedi, yazılarıma burdan devam edeceğim, yahoo’daki, invisible to everyone blogum da açık kalacak işte…

Etiketler:

Philiser

Serbest Çağrışım Engellenemez... Marks'tan ve Engels'ten tam bağımsız olarak oluşturulan bu blog manifestosu, bir bardak kahve, bir dilim pasta eşliğinde yürürlüğe girmeyi beklemektedir. Sonuçta gökkuşağının altından çok atlar geçecektir, hipopotamlar ise her zaman çok vahşi olmayı sürdürecektir.
Blog yukarıdaki zeminden aldığı hareketle daireler çizerek bir dertler anlatır. dinleyiniz..

Twitter

Hata: Twitter hesabının erkese açık olduğundan emin olun.

Ağustos 2017
P S Ç P C C P
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031